Þá er loks komið að síðustu bloggfærslunni í Japan. Í síðustu færslu yfirgaf ég Thailand og í þetta skiptið mun ég binda lokahnút á dvölina í Japan.

Eftir Thailand tók við 3 vikur af Japönskum vetri sem er mildari en íslenskur vetur en þó, harður miðað við thailenskt sumar. Fyrstu vikuna mína í Japan vantaði mig hita í íbúðina mína, það var einsog að sofa inní ískáp, en það reddaðist svo lengi sem sænginn náði vel yfir mann allann. En þegar náttúran kallaði um miðja nótt, þá var ógeðslegt að þurfa að fara á frosið klóstið. Aðra vikuna fékk ég hitara lánaðann sem bjargaði miklu, þangað til í þriðju vikuna fattaði ég að loftræstingin virkar líka sem hitari á veturna. Þriðju vikuna var ég mjög hamingjusamur því þá gat ég notið hlýjunnar í stereo.

Ég var ekki mjög duglegur að mæta á æfingar í Japan eftir Thailand. Meiðslin úr thaiboxinu voru að mestu horfin en það litla sem var eftir var haldið vel við með bardagaþjálfun fyrir Kyokushin mótið. Síðasti tíminn fyrir mótið var mjög mjúkur og þægilegur en vikuna áður vorum við sem áttum að keppa, dreginn til hliðar og stillt upp eftir tímann. Svo var restin af dojoinu látin ráðast á okkur, og skipt út á 30.sek fresti án þess að við fengum að stoppa. Svona gekk þetta fyrir sig FULL contact, allir á móti manni ávallt ferskir þar til maður var búinn að berjast við alla minnsta kosti einu sinni. Ég var laminn einu sinni í jörðina og foxxaði upp á mér vinstri þumalputtanum sem ég er enþá að jafna mig á.

Ég var ekki nálægt því líkamlega formi sem ég vildi vera í fyrir bardagann og hugarfarið var enþá úti að aka eftir Thailand. Ég held ég hafi alls ekki verið tilbúinn að demba mér í bardaga aftur, vantaði bara að komast heim í vinnu, borga yfirdráttinn, fá íslenskt kvef og byrja sakna útlanda og bardaganna uppá nýtt. En þar sem ég var löngu búinn að skrá mig á mótið og breyta flugmiðanum til þess að geta verið lengur og keppt, þá var ekkert annað í boði. Ég átti að fljúga heim næsta dag en flugið fór án mín útaf mörgum ástæðum, sem söfnuðust uppí keðjuverkun sem er kannski hægt að reka aftur í tíman um marga mánuði en útslagið var helvítis hraðbankarnir á flugvellinum. Þeir leysa ekki út nema 10.000 yen seðla, og breytinginn kostaði 17.000 yen sem og ég átti inná banka en ekki meir. Það vantaði bara 3000 yen sem er um 1500.kr íslenskar að ég hefði getað leyst út auka 10.000 yen seðil og komið heim á áætluðum tíma. Ég hafði samband við familíuna heima og fékk helling af pening lagðan inn, en svona banka transfer tekur smá tíma þannig flugið fór áður en hraðbankinn leysti ekki neitt út fyrir mig. Umfram peningurinn sem mig vantaði ekki en var samt lagður inná mig fór í að borga tvöfalda breytingu á miðanum næsta dag eftir 24 tíma dvöl á flugvellinum, þar sem þetta var tæknilega önnur breyting í viðbót á miðanum.

Allt þetta vesen til þess að keppa á þessu móti þar sem ég tapaði fyrsta bardaganum! Það þurfti fjóra bardaga til þess að ná fyrsta sæti en ég komst ekki nálægt því. Ég tel mig hafa barist vel, og staðið mig vel miðað við ástand mitt, en andstæðingurinn barðist bara aðeins betur. Mér finnst ég líta sterkari út á video-inu eftir á, eða kannski reyndari en andstæðingurinn náði að ýta mér til og frá í lokinn, en þá var ég nánast búinn á því. Flest allir í minni categoríu voru einu belti lægra og börðust svona "búmbúmbúmbúm" en andstæðingurinn minn var einu belti hærra og barðist "BÚM... BÚM... BÚM... BÚM". Hard hitting mother furher. Hann barðist einsog ég kýs að berjast, ég var kannski ekki mest fit gaurinn á mótinu en ég labbaði ekki í zikzak vegna þreytu eftir slagsmálin því ég kann að spara mig. Sömuleiðis andstæðingur minn sem kaus frekar þyngri högg í stað fjölda. Bæði kýlingar og spörkin hans voru betri og 'verðugri' en það sem ég upplifði á fyrsta mótinu mínu. Þegar hann tók í höndina á mér eftir bardagann sagði hann "goodo faighto".

Ég yfirgaf mótið, á svolitlum bömmer en samt ekkert hissa. Ég vill ekki segja að ég bjóst við þessu en þar sem ég var ekkert hissa þá tók ég tapinu ekki alltof nærri mér. En svoleiðis á það ekki að vera, ég vill ekki berjast aftur nema ég finn fyrir logandi eldinum inní manni. Ef maður ætlar að gera eitthvað svona Í alvöru þá þarf maður að gera það AF alvöru.

Miklir peningar fóru í flugmiðabreytingu og framlengda dvöl og svo framvegis og ég var að pæla hvort það hafi verið þess virði?? Ég gerði ekki mikið af viti í Japan eftir að ég kom frá Thailandi. Tölvupóstur frá Hatsuse sensei eftir mótið gerði sólahrings dvölina á flugvellinum aðeins bjartari. Hún sagði mér að henni fannst ég hafa barist vel og reyndar hafi andstæðingurinn minn unnið mótið. Ef ég hefði unnið hann efast ég persónulega um að ég hefði valtað yfir restina af mótinu en fyrst ég fékk bara að berjast einu sinni, þá er ég glaður að ég barðist við þann besta. Og ein önnur staðreynd sem gerði mig sáttan var að ég jafnteflaði andstæðing minn til að byrja með, hann vann mig eftir að dómarinn framlengdi\(^0^)/ ~yatta!

Ég var einsog Tom Hanks í The Terminal, sofandi á bekkjum og rakandi mig í speglinum inná almenningsklóstinu. Ég dvaldist samt ekki nógu lengi á vellinum til þess að kynnast einhverri sætri flugfreyju einsog hann( -_-' ) En í staðinn, og það sem bjargaði mér síðasta spölin í Japan var vinkona mín Sherae. Hún er enskukennari í Tokushima sem ég kynntist fyrir löngu. Ég kom til baka frá Thailandi þar sem ég hafði tapað eldinum innra með mér og hún nýhætt með kærastanum þannig við bæði einsog týndar sálir fljótandi um í þungum pælingum. Þannig þegar á heildina er litið, þá var þessi miðabreyting og hel#%?&tis vesenið sem fylgdi kannski þess virði. Maður man alltaf eftir góðu tímunum frekar en þeim slæmu.

Nýlega kom út frekar stór mynd í Japan með frekar frægum leikurum sem var skotin í Tokushima, sem hét Bizan (fjallið inní borginni) og innihélt Awa Odori hátíðina og allt sem einkennir þennan litla heimabæ minn í Japan. Mig langaði alltaf að sjá hana en hún fæst ekki með texta þannig ég ætlaði að bíða með það. Damn hvað ég var ánægður að inflight entertainmet hjá Emirates bauð uppá hana í vélinni á leiðinni heim því þeir texta allar alþjóðlegar myndir. Ég greip tækifærið og glápti á hana og það var soldið skrýtið, fannst ég hálfpartinn finna fyrir smá af því sem maður getur kallað patriotisma. Myndin gerði Tokushima, Bizan og Awa Odori góð skil og persónuleg tengls mín við þessa mynd, sem annars hefði örugglega verið langdregin og leiðinleg, batt hlýjan lokahnút á dvölina í ár. Það er komið nóg af Japan og Tokushima í bili, en mér fannst ég samt strax byrjaður að finna fyrir smá söknuð.

Ást og Friður,
Óli.

26.Nóvember, dagur sem ég hef bæði hlakkað til og ekki. Í kvöld mun ég fljúga til Japans og lenda snemma á morgun í svölum ungvetra andvara. Það mun vera gott að skipta aðeins um umhverfi (aftur) en ég mun sakna þess. Ég vildi ég gæti verið hérna viku í viðbót en ef ég gæti það, myndi ég vilja vera aðra viku í viðbót og svo koll af kolli. Einhverntíman þarf maður að hypja sig.

Ég kom aftur hingað til Phuket fyrir viku og hitti á félaga mína Ómar og Sigga frá Íslandi og Dæju, kærustuna hans Sigga. Seinni vikan í Koh Samui var ekki eins mikil bömmer og fyrri, mér leiddist svosem ekkert, ég var bara á bömmer. Monty var að reyna ýta mér í að gera eitthvað einsog t.d. að æfa. Lappirnar á mér eru 99% lagaðar en ég var hvergi í stuði fyrir alltof miklar æfingar. Æfingaþráin þarf að vaxa til baka jafnt og þétt, ef hún er þvinguð uppá mig, verð ég bara meira kærulaus og önugur. Það sem gerðist seinni vikuna sem hjálpaði mér mikið á lappir er æfingarvideo-ið hans Monty. Hann bað mig um að hjálpa að taka smá promo video af sér og það sem ég hélt að myndi verða nokkrar klippur af honum sparka í púða breyttust í 5 spólur af honum að æfa, éta, synda, taka viðtöl við alla og tala um lífið og tilveruna og markmið sín í Thailandi. Þetta varð heljarins vinna og ég eeelska video vinnu. Langt síðan ég tók upp almennilegt video þannig ég var á góðu róli á Koh Samui síðustu vikuna. Málið var að mig vantaði eitthvað að gera, og eftir 3 vikur af hardcore æfingum og ekki getað gengið eftir bardagann, þá voru æfingar kannski ekki það sem var að virka fyrir mig.

Eftir að ég húkkaði upp með the icelandic crew þegar ég mætti aftur hress til Phuket hef ég bara haft það ágætt. Ég er samt enþá jafnlatur, kíkti á eina æfingu í rawai, en horfði frekar á strákana æfa en að taka þátt. Ég var hissa hversu gott form strákarnir höfðu miðað við að byrja muay thai-ið sitt í rawai muay thai. Þeir verða í hörkuformi þegar þeir koma heim.

Sólin fór að skína fyrir stuttu, tvo seinustu dagana í Koh Samui og uppá hvern dag í Phuket núna. Akkúrat þegar ég er að fara. Það er samt bara ágætt, rigningartímabilið heldur loftinu svölu og tæru, á meðan sólin þurkar upp allt með þykkum hitabylgjum. Mig langaði að gera margt sem ég beilaði á á síðasta ári og verð víst að beila aftur á vegna tímaleyisis og mest af öllu, peningaleysis. Ég komst ekki á fílsbak né á skotæfingasvæðið en ég komst þó til Phi Phi eyja sem var skemmtileg dagsferð sem endaði á djammi um kvöldið í Patong.

Mig langaði að meika það til Bangkok í 1-2 daga áður en ég myndi fljúga til Japans en það einsog margt annað þessa dagana gekk ekki upp. Ég tók bara chillið á þetta síðasta kvöldið mitt í gær heima hjá Ben. Ég var svekktur að komast ekki til Bangkok því ég hef aldrei stoppað þar og hef ekki hugmynd hvenær ég kem aftur til Thailands, en chillið heima hjá Ben var eins gott og síðasta kvöldið í Thailandi gat orðið, ekkert djamm, engin læti.

Ástæðan afhverju ég var svona lengi í Thailandi var af því upprunalega planið var að æfa meira og berjast einu sinni enn, alveg einsog síðast. Í fyrra fannst enginn andstæðingur til þess að para mig við en í þetta skiptið tóku sárindi alltof langan tíma til þess að jafna sig svo ég gæti æft meira og keppt aftur. Kannski hefði það getað sloppið en ég tek ekki sénsin á því, þar sem ég er að berjast í japan eftir 3 vikur hvortsemer. Það væri ekki sniðugt að fljúga meiddur á ný til Japans og ekkert geta æft. Og bömmerast þar.

Það er kominn tími til að rífa sig upp, mæta á æfingu og fá að sprikkla aftur í alvörunni. Ég held að ferska loftið eigi eftir að vera geeeðveikt. Þegar japanska sumrinu fór að ljúka flaug ég yfir til Thailands þar sem hitinn og rakinn hækkaði með hverri viku. Nóvember og desember í Tokushima er mýkri en á Íslandi þannig ég fæ smá aðlögunar tækifæri áður en ég hendi mér í djúpu laugina A.K.A. Íslenski veturinn. Ég hef ekki farið í sokka né gengið í skóm í langan tíma, bara berfættur eða á sandölum. Það er kominn tími til þess að fara til baka yfir í 21stu öldina.

Ást & Friður,
Óli.

Nú eru liðnar 2 vikur og ég er enn haltrandi. Ég er samt skárri og risa marbletturinn sem þakkti allt aftari lærið er farinn að dofna en ökklarnir eru farnir að blása út vegna alls blóðsins sem safnaðist saman og lekur hægt niður löppina innanfrá. Stundum finnst mér einsog þetta muni aldrei fara, þetta er búið að vera svo lengi. En þetta voru fimm lotur af dúndrandi lágspörkum alveg framm í lokin þannig þetta mun taka sinn tíma að lagast.

Það sést varla á sköflungunum lengur en þeir eru enn mjög aumir, sérstaklega sá vinstri. Öll vinstri löppin veldur mér miklum sársauka, aðallega þegar ég stend upp, labba eða hreyfi hana á einhvern hátt. Morgnarnir eru verstir, smá snúningur í rúminu eftir að hafa sofið kjurr alla nóttina er helvíti líkast. Þessi sársauki fer mest í mig og hefur ekkert slakað á honum eftir bardagann, þrátt fyrir að marblettirnir minnka hægt og bítandi. Ég held ég geti sagt nú með sönnu að ég hef verið laminn í klessu. Eina sem færir mér bros í öllu þessu rugli er að ég barðist á móti.

Ég er staddur á Samui eyju í augnablikinu, planið var að æfa í 2 vikur einsog vél og snúa aftur til Rawai seinustu vikuna og berjast aftur. Kennararnir töluðu strax um rematch daginn eftir bardagann, en héðan í frá er ekki séns að ég sé að fara að berjast aftur, hvað þá við sama andstæðinginn. Þegar ég mætti hingað til Samui og horfði á eina æfingu hugsaði ég með mér "Damn, það er einsog þeir séu að æfa allt aðra bardagalist en í Rawai". Standardinn er allt annar! Enginn af kennurunum hérna eru feitir einsog flestir kennararnir í Rawai. Og útlendingarnir á Samui litu út einsog thailendingarnir í Phuket þegar þeir voru að sparka eða boxa. Ég veit hvert ég fer með peningana mína næst þegar ég ætla æfa í Thailandi.

Ég er samt enn á svakalegum bömmer, þótt ég sé hægt og bítandi að jafna mig á tapinu, þá eru það eftirskjálftar sem herja á mig núna. Til dæmis skortir allan hugsanlegan vilja til þess að drulla mér á lappir og gera eitthvað af viti. Ég er búinn að vera liggja uppí rúmi í littlu cozý tré/bambus bungalow með berjandi monsún rigningu dag og nótt á þakinu og láta mér leiðast í takt við að hlusta á tónlist. Ég er ekki búinn að mæta á neina æfingu hingað til, bara einn einkatíma sem Monty skráði mig í. Ef hann hefði ekki gert það hefði ég örugglega ekki verið búinn að æfa neitt. Mér leiddist svo svakalega að ég fór að fikta í blue tooth apparatinu sem fyrirfinnst í tölvunni minni, síma og kameru, en hef aldrei vitað nákvæmlega hvernig virkar. Maður á að geta sent myndir á milli eitthvað svoleiðis var mér sagt en eftir soldið fikt slysaðist ég við að tengja tölvuna mína við netið í gegnum símann! Sem var mjög skemmtilegt þar sem ekkert ókeypis þráðlaust net var í boði. Bestu vinir mínir þessa dagana er internetið, sætindi og DVD sjóræningja útgáfur af næturmörkuðunum.

Óvinir mínir eru æfingar, árangur og Monty. Hann er í bungalowinu við hliðina og æpir alltaf nafn mitt í stað þess að koma og banka. Það vekur mig í gegnum þessa þunnu veggi og mig langar mest að stökkva út og berja hann, en ég get það ekki útaf löppinni. Vinskapur hans er einsog herinn, hann rífur mig upp eftir 2ja tíma svefn og setur mig á hlaupahjlól af því ég get ekki hlaupið, hann vill að ég liðki mig upp svo ég liggi ekki stífur í rúminu allan daginn. Hann setur oft tímaramma á mig og segir alltaf "you got 5.minutes" eða eitthvað svoleiðis hvort sem við erum að fara að borða eða æfa etc. Hann er alls ekkert leiðinlegur, ég held að ég sé leiðinlegur við hann og ég eigi eftir að vera honum þakklátur seinna þegar ég er sloppinn úr þessu volæði, fyrir að láta mig skipta sig máli.

Einkatíminn minn var mjög takmarkaður vegna fötlun minnar, ég gat ekkert hnjáað á vinstri né sparkað á báðum. Standandi glíma tekur illa á og fótavinnan er í rusli. Ég verð samt að segja að með minn takmarkaða líkama þá ég lærði 10.sinnum meira á einum klukkutíma en með fullsprækan líkama í mánuð hjá Rawai! Ég vissi að Monty var ekkert að plata þegar hann sagði mér frá þessu í símann en að mæta á staðinn og sannreyna sjálfur, damn, maður var bæði fúll útaf tímasóun og peningatapi í Rawai en glaður, líkt og maður hafi loks dottið um falin muay thai leyndarmál.

Mér finnst ég vera einsog síðustu droparnir af bjór í glasi, flatur, bitur og á botninum. Héðan liggur leiðin hvergi nema uppá við þannig ég vonast eftir endurfyllingu sem fljótlegast.

Ást & Friður,
Óli.

Dagurinn í gær var frábær dagur, alveg framm í 3ju lotu. Þá fór að skýja yfir. Ég domineitaði fyrri part bardagans, sótti á andstæðinginn allan tímann en þessi helvítis lágspörk eyðilögðu mann á endanum. Ég tapaði á stigum. Ég fór alla vegalegndina einsog þeir kalla það, 5x3.mínútu lotur, og var mjög þreyttur en ekki eins þreyttur og ég hélt að maður ætti að vera, en sársaukinn hélt manni í skefjum. Lærið var handónýtt og það þýddi ekki lengur að lyfta sköflungnum og verja með honum, hann var í maski líka. Hægri löppin sem er aftari löppin mín og sparkvonin, fór líka illa útúr því, sköflungurinn kláraðist hægt og bítandi þar til ég gaf fullkomið spark í fullkomið blokk andstæðingsins og þá öskraði ég af sársauka. Ég hélt samt áfram, en hann vissi núna hvað virkaði gegn mér:-(

Ég reyndi tvisvar fljúgandi olnboga undir miklar undirtektir áhorfenda en báðir hittu ekki í mark. Ég var sá sem var að boxa hann í klessu og hann náði sjaldan höggi á mig. Það mátti oft sjá svitann fljúga úr hárinu á honum ´þegar ég kýldi. Áður fyrr var mér illa við að fá kýlingu í haus en núna fann ég ekki fyrir neinu panic þótt hann náði nokkrum góðum á mig. En sama hversu oft ég bombaði beint í andlitið á honum, þá fór hann ekki niður, hann stóð alltaf uppi. Ég fann að boxið hjá mér hefur bæst, en greinilega ekki nógu gott enþá.

Milli 4ju og 5tu lotu kom Tuk og sagði að við værum búnir að tapa á stigum, eina von mín núna væri að taka hann niður, og ég ætti að nota hné til þess. Ég gat ekki lengur varist eða farið á móti lágspörkunum, þannig ég hoppaði úr vegi til þess að stökkva strax inn með gagnáras en allur spyrnu kraftur var búinn í löppunum, þannig það var ekki mikið úr gagnárásunum hjá mér. Ég snérist einhvernveginn klaufalega niður í 5tu lotu, og þegar maður lá langaði manni bara að liggja. Sársaukinn var gífurlegur en ég býst þetta hafi verið eitthvað mind over body dæmi af því ég stóð aftur upp og hélt áfram, og það var VOOOOONT! Kannski ég haldi mér bara liggjandi næst, en ég bara gat ekki leyft mér að liggja, sérstaklega þar sem hann sló mig ekkert niður, ég bara datt einhvernveginn.

Bjallan hringdi og bardaganum var lokið. Ég var feginn en ekki ánægður, ég barðist miklu betur en ég gerði í fyrsta sinn, náði að sparka oft til að byrja með, boxa vel, fullt af flottum "This is Sparta!!!" framspörkum, meira segja náði að olnboga smá fyrir utan þessa sem voru fljúgandi, ég endist 5 lotur og stóð upp eftir að lenda í gólfinu þrátt fyrir að mig langaði mest í heimi að liggja flatur. David, gaur frá Englandi sem ég æfi með barðist á undan mér, það var bara messy clinch einsog minn fyrsti bardagi en hann náði að hnjáa andstæðinginn í andlitið og vann. Hann sagði samt að hann hefði frekar kosið bardaga einsog minn, ég leit út einsog ég vissi hvað ég var að gera. Ég hugsaði nákvæmlega þannig alla tíð eftir minn fyrsta bardaga þannig ég giska að ég hef fengið ósk mína uppfyllta, einsog ég sagði, tap eða sigur. En ég átti að sigra hann, það voru bara alltof miklar væntingar á lofti, bæði annarra og mínar eigin. Loks slökkti ég aðeins á hógværðinni og leyfði mér að hafa sjálfstraust og líða vel fyrir bardaga, en allt kom fyrir ekki.

Mér leið vel inní hringnum milli reipanna, kaosið og harkan í hita bardagans var ekki lengur eins yfirþyrmandi eða ruglingsleg. Ég náði að einbeita mér og halda mér rólegum og góðum á því. Það fjaraði út hægt og hægt en mér fannst ég hugsa skýrt langflestan tímann. Ég held hvernig mér leið fyrir bardagann og í bardaganum sé skref uppá við að þróast sem bardagamaður. Það mætti segja að ég hafi loks fundið sjálfan mig í hringnum, fannst ég tilheyra þar eða eiga erindi. Þetta var ekki lengur ókunnugur staður. Sársaukinn og tapið vegur samt þungt á móti. Lappirnar lagast en hjartað er brotið, þótt andstæðingurinn hefur verið í leiknum í nokkur ár og keppt 10 sinnum fleiri bardaga en ég. Ég ætlaði svo að taka þetta í gegn og vera sigurvegarinn. Fyrsta sinn sem maður keppti var að lifa af það eina sem skipti máli. Núna ætlaði maður að boxa einsog alvöru thaiboxari, en það heppnaðist ekki nema hálfa leið:-(

Það sem er líka að pirra mig eru kennararnir. Margir eru ágætir en ég heyrði nokkra, þar á meðal Tuk sem er yfirkennarinn drulla yfir mig við annað fólk eftir bardagann, einsog t.d. prómóterinn á svæðinu. Tuk sagði að Yib (annar kennari) segði að ég æfði aldrei og mætti aldrei á æfingu og eitthvað fleira helvítis kjaftæði. Tuk kom til mín og sagði að ég þyrfti að skokka meira og sparka í púða meira til þess að vera sterkari. Ókei ég er bara nemandinn og hann kennarinn, en ég verð að segja að ef stefna þessarar æfingabúðar miðuðu og bardagaþjálfun, ekki fitness þjálfun, þá hefði ég kannski átt aðeins meiri sjéns. Það sem fólk sá í bardaganum mínum var kannski 10% sem ég lærði í Rawai en restin tileinka ég Kyokushin þjálfuninni og æfingum heima á Íslandi. Ég æfði eins hart og ég gat þrátt fyrir miklar tannlækna aðgerðir og bullandi kvef, sem kom í veg fyrir að ég gat mætt á hverja einustu æfingu. Uppá móti borgaði ég líka fyrir þessa vip einkatíma til þess að vera pottþéttur á því.

Eftir að ég gekk útaf Patong Boxing Stadium rakst ég á þrjá smá drukkna enska gaura, alla með holiday tattoo á öxlinni, í singha bjór hlýrabolum og redbull derhúfur etc. týpiskir túristar sem voru að horfa á Thaiboxið. Þeir snéru sér allir við með "Heeey it's him!" á vörunum og tóku í höndina á mér og sögðu að ég hefði barist vel, og spurðu hvort ég væri búsettur hérna til að æfa. Ég sagðist hafa barist einu sinni, farið og komið aftur og þetta hefði verið annar bardaginn minn. Þeim fannst frammistaða mín góð af öðrum bardaga að vera og það hjálpaði mér aðeins að berjast gegn sársaukanum og þessu attitjúti í nokkrum kennurum. Þeir kvöddu mig allir

Ég settist afturí bílinn hjá Danny eiganda gymsins ásamt David sem barðist líka og fleira fólki en engdist um af sársauka og var allur farinn að titra í þessum þrengslum. Það endaði með því að Danny stoppaði bílinn svo ég gæti sest á pallinn aftaná bílnum. Það var hellidemba og David lánaði mér derhúfuna sína og hettupeysu og ég vafði handklæði utan um mig en lét lappirnar liggja berar undir regninu til þess að kæla þær. Ég held ég hafi verið ömurleg sjón að sjá, mér leið allavega mjög ömurlega og illa. Þegar í gymið var komið ráfaði ég í gegnum flæðandi læk og drullu á jörðinni sem myndaðist útaf regninu, ég settist þar sem boxhringirnar og sandpokarnir voru ásamt öðru fólki. Fullt af þessu fólki hrósaði mér og spurði hvernig ég hefði það, líka fólk á æfingu næsta dag þegar ég vaknaði og haltraði útur herberginu mínu í gyminu, fólk sem ég tala yfirleitt aldrei við. Einn kom til mín og sagði að ég hefði guts, að fara í hringinn og endast í gegnum allt þetta. Þetta er semsagt ekki alslæmt, ég finn fyrir smá virðingu núna í kringum mig þótt ég sé ekki sá vinsælastur hjá nokkrum kennurum. Virðing af þessu tagi kostar mann mikla erfiðleika og mikinn sársauka, og hver veit nema hún sé kannski þess virði:-)

Ég þakka allan stuðning nær og fjær,

Hann skipti mig miklu.
Óli

Mér líður vel. Damn hvað mér líður vel. Ég er næstum með samviskubit hversu vel mér líður, það er sem mér finnst einsog eitthvað gerist þá og þegar og eyðileggi allt. En loks þegar manni líður vel þá ætla ég að gefa skít í skítinn sem ég hef þurft að ganga í gegnum undanfarið og njóta stundarinnar.

Mér finnst soldið freaky hvernig mér líður fyrir bardagann, kannski er það smit frá Monty og Martin sem báðir voru í góðum fíling á bardagadeginum sínum, kannski er það bara þróun á bardaga mentalityínu sem er bara gott. Þrátt fyrir veikindi og tannlæknaaðgerðir og ávallt grotnandi bankabók þá er ég á góðum stað í huganum. Ég veit að eitt skokk í viðbót eða nokkrar lotur á sandpokanum myndu ekkert gera gæfumuninn á tapi eða sigri, hvað þá tapi eða glæsilegs sigurs. Þetta er allt í hjartanu, þetta er allt í skapinu, hvernig maður nálgast þetta hugarfarslega. Það er það sem ég er búinn að vera einbeita mér að dag frá degi uppá síðkastið, hlusta á ráðgjöf annarra nemenda og þjálfara hérna í Thailandi og góð ráð frá Íslandi, grafandi upp fyrri hvatninga skilaboð og horft á eigin bardagavideo frá því áður og stúderað bardagavideo af verðandi andstæðingi.

Ég byrjaði daginn á spæleggjum og stöppuðum kartöflum samkvæmt matarræði Montys, "carb up" einsog hann kallaði það, byrgja sig upp af carbohydrates eða kolvetni, svo maður verður alveg kolvitlaus í bardaganum. Svo fór ég og fékk mér fléttur í hárið og einsog félagi minn Snoop Doggy Dogg og rúllaði síðan uppí gym aftur. Þar voru æfingar að byrja og fólk að púla og einn góður Snúp Dogg tjúnn í gangi sem varð neisti fyrir vellíðan míns og að skrifa þessa pre-fight bloggfærslu. Það var ýkt næs, sérstaklega þar sem gymið spilar ekki eins góða tónlist og á síðasta ári, það er einsog hip-hopið og reggae músíkin hafi verið þurrkuð útaf playlistanum og bara rokk skilið eftir.

Ég er sjálfur að hanna góðan fight music playlista á iPodinn til þess að hlusta á á leiðinni til Patong stadium í kvöld. Ég hleð inn marga artista og má þar á meðal nefna Proof, rappara frá Detroit sem er öflugur freestælari og var meðlimur í einum af mínum uppáhalds rappgrúppum, D12. Hann var því miður skotinn í höfuðið á síðasta ári (einsog gengur og gerist með rappara) og hann var jarðsunginn þann 20.apríl 2006, sama dag og ég átti minn fyrsta Muay Thai bardaga.

Ég fékk mjölnispeysu í pósti og það yrði ýkt röff að klæðast henni og representa þegar maður myndi mæta á staðinn í kvöld en hitinn leyfir það ekki. Ætli ég verði ekki í wifebeater í staðinn, sem er ágætt þar sem maður er í beat stuði. Ég lofa að representa í bardaganum sjálfum í staðinn og gefa Íslandi enn eina ástæðuna til þess að sakna mín.

Allavega, ég þakka enn og aftur fyrir allan stuðninginn heimanfrá, hann er mikill drifkraftur og á stóran þátt í vellíðan mín í dag. Ég skal gefa stuðning ykkar enn frekari ástæðu í kvöld.

Ást og Friður,

Óli.

Þá fer að líða að því. Ekki á morgun heldur hinn skellur á næsti bardaginn minn og er farið að hlakka soldið í manni. Maður er líka stressaður á því en hey, maður á að lemja eða vera laminn þannig auðvitað er maður soldið stressaður á því.

Ég mætti á bardagakvöldið hans Martins frá US og A og bað þá Tuk (yfirkennarann) um að fá að berjast líka, það þýddi ekki að allir sem maður var að hanga með í gyminu voru að berjast nema ég. Hann sagði strax 28.okt sem er á sunnudegi, en eftir að ég fékk mér að borða og kom til baka þá sagði hann 25.okt sem er á fimmtudegi, þannig ég slappað af og kíkt á lífið helgina eftirá hehe. Ég er búinn að kaupa doritos nachos cheese kartöfluflögu poka sem liggur í herberginu einsog jólapakki undir jólatré og býður eftir að öllu pre-fight hrísgrjóna átinu mínu lýkur. Ég meira segja hristi hann stundum einsog jólapakka:-) Daginn eftir bardagakvöldið hans Martins sagði Tuk mér að ég myndi berjast við andstæðing Martins frá kvöldinu áður. Martin er í hörkuformi, mjög sterkur og skokkar stundum 3svar á dag en tapaði samt, en okkur grunar að hann hafi ofkeyrt sig á æfingu og verið útbrenndur strax í bardaganum. Svo er hann líka fertugur og hafði aldrei barist áður.

Dagarnir á undann bardaganum hafa einkennst af mikilli hörku og pínu í gegnum rótfyllingar frá tannlæknastofum yfir í tannlæknadeild á spítala, bullandi og kæfandi kvefi og drullu í háls og hausverkjavaldandi þrýstings útaf þessu öllu. Einn daginn fór ég tvisvar til tannlæknis sama dag og fékk 7 deyfingar í heild, ég var dofinn frá háls uppí gagnauga. Ég fann ekkert fyrir vinstri helming höfuðsins og get varla opnað munninn almennilega enþá vegna stífleika. Inná milli hef ég verið að sparka í púða og taka armbeygjur. Ég reyni að æfa eins hart og ég get á sama tíma og ég reyni að slaka eins mikið á og ég get. Ég má ekki missa tempóið en má samt ekki vera útbrenndur né slasa mig á æfingu. Andstæðingurinn hans Martins hefur barist 10-11 sinnum áður, og væntingar allra er að ég servera hann "einsog mér hentar" -(aulabrandari).

Þetta á ekki að vera svaka öflugur boxari og í fyrsta sinn sem hann vann einhvern frá Rawai þannig Tuk sagði mér að "kill him". Ég hef einu sinni barist áður í Muay Thai dúr en er það nóg?? Mér finnst ég ekki hafa fengið nóg útur æfingum hérna, sparrað né lært eitthvað nýtt. Ég er eins tilbúinn og ég get verið, en ég hefði getað verið miklu meiri tilbúinn. Ég keypti mér einkatíma en þeir voru bara enn meira púl, engin tækni. Ég hef ekki alltof miklar áhyggjur af forminu mínu, og þegar maður fer til Thailands í annað skiptið setur maður hærri kröfur en í fyrsta sinn. Ég er ekki nógu sáttur við þjálfunina hérna þannig ég ætla berjast einu sinni og stefna svo á meiri "fighter" fókuseðar þjálfunarbúðir en "fitness holiday" æfingabúðir.

Ég horfði á bardagann hans Martins og video-ið af honum er búið að vera heimavinnan mín dagana eftirá. Ég horfi á bardagann og hugsa með mér að ég geti alveg tekið hann, ég á að fara létt með það en mun ég gera það?? Sama hvernig fer, þá stefni ég á betri þjálfun í beinu framhaldi hvortsem er. Ég væri löngu farinn þangað hefði þessi bardagi ekki verið stimplaður á mig.

Stuðningur skiptir alveg rosalegu máli, Lui sem barðist glæsilega í fyrsta sinn um daginn sagði að stuðningurinn hefði verið 90% af leiðinni til sigurs. Hann er frekar vinsæll í gyminu, ég hef ekki kynnst eins mörgum og síðast því ég einbeiti mér meira af æfingum, en þeir fáu sem ég hef kynnst er góður hópur og einn þeirra, Monty frá Englandi sem barðist og hvarf síðan til annarrar eyju til þess að æfa í betri æfingabúðum ætlar að koma til baka í einn dag til þess að horfa ef hann getur. Hann er líka menntaður einkaþjálfari og skipaði handa mér matarræði og herbergi beint inní miðju gymi til þess að músíkin vekti mig á morgnanna því vekjaraklukkan var ekki að gera það. Hann sendi mig út til þess að sleppa 3.kílómetrunum mínum á sléttu og taka frekar 10.kílómetra í staðinn upp brekku og svo aftur niður. Monty ók up og niður fjallið á scooternum með vatnsflösku til þess að skvetta á mig og gefa mér að drekka. Hann sagði að ég myndi skúra gólfið með andstæðingnum, annars væri ég shitfighter, sem er í raun satt hjá honum:/

Allavega, eftir bardagann fer ég þangað sem Monty er að æfa og aldrei að vita nema ég vilji sannreyna þá þjálfun áður en ég fer frá Thailandi, en akkúrat núna einbeiti ég mér að því að rúlla upp komandi andstæðingi einsog Lukkuláki rúllar upp sígarettu og kveikir í henni...

Ps. Tjékkið á heimasíðu Patong Boxing Stadium, einhverra hluta vegna er myndin mín frá síðasta ári uppivið berandi hið alræmda "túristabelti" sem segir ekkert um getu manns :-)

Ást og Friður þegar uppi er staðið,
Óli.

 Bardagi!!!

25.Október 2007

Eftir ágætt Karate sprikl í Japan ákvað ég að taka smá Muay Thai rúnt yfir til Thailands. Æfingarnar hafa verið stífar og mun bardaginn eiga sér stað á Patong Stadium, Phuket þar sem maður hefur einu sinni stígið í hringinn áður. Eina sem skipti mann máli þá var að lifa bardagann af, en í þetta skiptið er markmiðið að leyfa andstæðingnum ekki að lifa af.

Nánari upplýsingar væntanlegar...

Loks skellur á tíunda bloggfærslan um mig og hvíta rassin á mér í Japan, frekar seint á ferðinni og margt búið að ganga á í millitíðinni. Helst í fréttum er ég er kominn til Thailands og mun ég blogga héðan í frá um mig og sólbrennda rassinn á mér í Thailandi. Ég sný aftur til Japans í lok nóvember í 3 vikur fullar af japönskum ævintýrum áður en ég held aftur heim í skítakulda og myrkvað frost til þess að halda uppá hátíð ljós og friðar.

Áður en Thailand tekur við ætla ég að renna yfir lokakaflan á japansdvölinni. Viku eftir að ég barðist tók ég þátt í fyrsta Kyokushin beltaprófinu mínu. Ég var enþá frekar ónýtur eftir bardagann og tognaður á annarri löpinni og kannski soldið þunnur eftir að vera enþá að fagna mótinu, og mætt bara á eina æfingu í vikunni. Ég vaknaði eftir 3ja tíma svefn og sagði við sjálfan mig: "Ókei, ég kann þetta, pís of keik" enda um allt annan hlut en bardaga að ræða og er ég hundvanur beltaprófum í gegnum tíðina. Þetta beltapróf varð samt soldið öðruvísi. Það voru svo margir að taka próf og allt í 7 manns að taka svartabeltið sem tekur sinn tíma, og þurfti maður að hanga yfir þessu öllu. Svartbeltis vígslan var samt eitt það áhugaverðasta sem ég hef séð á mínum stutta Kyokushin ferli og mjög áhugaverð. Ég, aftur á móti var að skíta á mig í gegnum allt prófið, gat ekki teygt mig eins langt og ég átti að gera né sparkað með annarri löpinni útaf tognuninni, og það ruglaði samhæfinguna á hinni og allt fór í klessu. Allir sem vildu, fengu að labba á höndum yfir salinn og tók ég tvær tilraunir í að detta beint á rassgatið. Það var kannski ekki alltof alvarlegt því sá kafli var bara uppá gamanið. Eina sem mér fannst ég taka í gegn voru armbeygjurnar, og þær voru það sem skipti máli samkvæmt Hatsuse sensei. Svo innihélt prófið 30.sek full contact bardaga sem lengist og fjölgar eftir hærri beltum. Ég man alls ekki eftir að neinn nefndist á bardaga í byrjendabeltunum, allir voru svo uppteknir að tala um armbeygjur og kata, og fékk ég miklu styttri tíma til þess að pempa í mig bardagagírinn en ég bardaginn sjálfur var á lengd. Það gekk samt alveg ágætlega, fór á móti blábeltingi sem sparkaði mun fastar en orange guttarnir á mótinu. Það hakkaði á mér hina löppina út vikuna en mér fannst ég berjast vel á móti og skildi hann líka eftir bardagan segjandi "itai itai" einsog andstæðingana á mótinu. Það þýðir "ái" einsog það leggur sig á íslensku. Nema hann var nuddandi magann, ekki lappirnar sem vakti vonir um að kýlingarnar mínar séu að styrkjast.

Fyrsta litaða beltið í Kyokushin er appelsínu gula, sem ég var að sækjast eftir, en þeir sem eru voðalega klárir geta hoppað um belti. Eftir afrakstur prófdagsins hætti ég öllum fantasíum um að hoppa yfir belti. En viku seinna, mér til mikillar furðu og miklu meiri ánægju, var mér tilkynnt að ég hefði hlotið bláa. Þá er bara gula, græna, brúna, brúna með rönd og svarta eftir, og það mun taka sinn tíma. Vegna fjarveru og tímaþröng efast ég um að taka aftur beltapróf áður en ég kem heim í desember, en ég hoppaði allavega yfir eitt belti og berst einu sinni í viðbót á desember mótinu. Fer tími minn í Thailandi að tanna mig í drasl og massa mig í klessu fyrir hátíðarnar á Íslandi og undirbúa mótið í Japan, svo ég nái nú fyrsta sætinu í þetta skipti, eða öðru. Ég sætti mig allavega ekki við 3ja sæti eða neitt fyrir neðan...

Damn, fyrst þetta er komið í letur þá verð ég að standa við það:/

Eftir beltaprófið var ég voða óduglegur að mæta á æfingar, vegna mikils undirbúnings til þess að skreppa til Thailands. Mig langaði voðalega að skella mér en ákvað að spara minn litla pening í staðinn. Svo var mér tilkynnt um þetta karate mót í desember sem er haldið nokkrum dögum eftir brottför mína. Breyting á flugmiðum er ekkert mál en alls ekki framlenging á vegabréfi. Ég var þegar búinn að framlengja einu sinni og getur maður ekki fengið aftur stimpil nema þegar maður kemur inní landið aftur. Semsagt ég gat valið um að vera í Japan og tekið eitt stykki beltapróf eða sleikt sólina í Thailandi, keppt minnsta kosti einn bardaga þar, (kannski tvo??) og mætt sterkur til leiks í toppformi á mótið í Japan í desmber. Valið var ekki erfitt. Beltapróf, einsog peningar, koma og fara. Sálartilgangur þessa víkings hjá mér núna var að berjast, ég er hættur að koma með kvonfang með mér til baka: )))

Ég skrapp til Osaka til þess að fá thailenskt visa í vegabréfið mitt og crashaði inná Baldri, íslenska samuræjanum. Big shout-out fyrir að leyfa mér það og ég vona að konan hafi ekki skammað hann alltof mikið eftir að ég dró hann með mér á einn all-nighter í miðri viku, nóttina eftir að við tókum einn half-nighter kvöldið áður hehe. Svo tók ég einn fimmtudagstúr í Tokushima með Tashi kvöldið áður en ég flaug. Það var bara létt&laggott sem náði hápunktinum þegar ég fékk loks Katsu, bareigandann sem fílar mig ekki, að troða Árshátíðar annál FÁ 2007 í spilarann hjá sér og fengu þeir örfáu á staðnum að njóta ísilagða íslenskrar náttúru, bardaga atriði og FÁ tónlistarmyndbandsins á stórum skjá. Hann spilaði samt áfram sína ógeðslegu tónlist þannig fólk fékk bara að sjá, ekki heyra. Smá skilaboð til Helga bróðir ef hann gerir sér einhverntímann leið í gegnum Tokushima, þá sagði ég fólki að þetta var Ég á dvd-inu Hehehehehe

Fólki fannst "Ég" vera geggt kúl:-)

Semsagt lokakafli Japansdvalarinnar í ár var alls ekki eins brjálæður og kaflinn á síðasta ári þegar ég yfirgaf land rísandi sólar með framferði lækkandi siðferðis. Þetta var samt ekki THE lokakaflinn, þar sem ég á afturkvæmt eftir nokkrar vikur, sjálfur Grand Finale lokakaflinn er eftir. Ég keppi á sunnudagsmorgni og flýg heim á mánudegi þannig partýstand gæti reynst erfitt þá helgi, ég vildi ég gæti átt eina helgi í viðbót til þess að binda hnút á endann en ætli ég geri það ekki frekar með karate bardaga en fyllerí. Helgin vikuna eftir er jú jólahelgin og svo má ég heldur ekki mæta of seint í öll desember djömmin til þess að hitta á alla heimalingana og sérstaklega Cesar þegar hann kemur á sama tíma til og ég til landsins. Damn, ég er strax farinn að finna lyktina af ópalskotunum...

Til þess að slá botninn í þennan fyrri og ekki alltof merkilega lokakafla í ár ákvað ég loks að frumsýna í fyrsta sinn opinberlegan á netinu Sayonara video-ið frá síðasta ári, eftir að hafa þurft að klippa það fram og til baka að ósk þeirra sem sjást á því. Í raun var þetta fyrsta sjálfstæða video-ið mitt undir Life and Times titlinum eftir að hafa framleitt nokkur af Life and Time-inu hans Tashi. Endilega látið það ekki framhjá ykkur fara og njótið í botn.

Ást og Friður,
Óli.

Kyokushin leikreglur:

Kýlingar í líkama OK
Olnbogi í líkama OK
Spörk í líkama OK
Hné í líkama OK

Spörk í haus OK
Hné í haus OK

Spörk í lappir OK
Hné í lappir OK ( held ég )

Í mínum beltahóp
( Hvítt - Orange - Blátt belti )

2x mínútur hver bardagi
Hjálmur
legghlífar
hanskar
punghlíf

Semsagt þetta er frekar brútal reglur. Eina sem mér finnst vanta er að meiga kýla í haus og grípa í andstæðingin ( kannski ekki alveg clinch ) en þó bara smá til þess að gera hnéspörkin skemmtilegri. Kyokushin var þannig í gamla daga og gömlu Kyokushin harðhausarnir kjósa það frekar en afþví einhver utanaðkomandi tappi ( heilsuvernd, ríkistjórnin, íþróttaráð whatever) setur þessar reglur, þá þarf að fylgja þeim. Meira segja pungspörk voru leyfð í gamla daga en í dag eru þau bara til á æfingum, ekki keppnum. Þau eru það eina sem ég væri ekki til í að fá aftur í keppni hehe.

Ég var beðinn um að kaupa einhverja "authorized tournament" hanska fyrir mótið sem eru þykkari en venjulegu sparring hanskarni. Mér fannst það svindl þar sem báðir andstæðingar mínir klæddist venjulegu sparring hönskunum á móti mér sem eru miklu þynnri. Ég sá samt aðallega eftir peningnum því ég er nískur bastarður.

Hærri belti keppa án alls hlífðarbúnaðar nema punghlífar og hlakka mig til að komast þangað. Þá þarf maður ekki að klæðast þessum megaman hjálmi sem ég hafði engin not fyrir, enginn dirfðist að reyna sparka uppí haus á mér. Ég lækkaði guard-ið hjá mér þar sem líkaminn var meira skotmark en hausinn en ég þarf víst að hækka það þegar ég mun berjast við hærri belti, því sumir þeirra eru alltof liðugir haushæðin mín er ekkert nema skemmtileg áskorun í augum þeirra.

Vegna varnabúnaðar og styttri tímaramma á bardögunum hérna miðað við bardagann í Thailandi, var ég aðeins rólegri. Í Thailand er manni hent nánast ósyndum í hákarlagryfjuna en það er á ákveðinn hátt ekkert nema fjör. Eftir svoleiðis bardaga hljómaði þessi byrjendadeild á Kyokushin mótinu ekki eins hræðilega og fékk ljós mitt sannarlega að skína. Það var vandamálið í Thailandi, ég var góður í að sparka í púða og sparkaði fast en þegar maður fór á móti andstæðingi með fullt af æpandi áhorfendum fraus maður og gat ekki gert rassgat. Skínandin ljós mitt blindaði ekki japanina alveg en ég held þeir hafi "séð ljósið" þegar ég náði að dúndra í þá af og til.

Ef japanir eru eitthvað, þá eru þeir atorkusamir, og duglegir, og ganga oft að sér dauðum til þess að standa sig vel. Þetta má bæði sjá á daglega líferni jakkafataklæddu fyrirtækismannana á hlaupum gegnum lestarstöðvar hámandi í sig kaffi og orkudrykki úr sjálfsölum á 14 tíma löngum vinnudögum með 3 frídaga á mánuði ef þeir eru heppnir, eða í seinni heimstyrjöldinni þegar þeir neituðu að gefast upp þótt þeir voru löngu búnir að tapa stríðinu. Það þýddi ekkert að drepa þá og drepa, þeir drápu sig sjálfur meira segja. Það þurfti að klára þá andlega, eða "slá úr þeim hjartað" einsog Musashi, einn frægasti sverðsnillingur Japans sagði fyrir nokkur hundruð árum. Oyama sosai, sá sem þróaði Kyokushin stílinn las bókina hans Musashi í gegnum einveru sína og þjálfun í fjöllunum ( þeim sömu og Musashi dvaldi í ) og byggði mikið af Kyokushin hugmyndum á texta hans. Það er það seinasta sem ég hugsaði áður en ég steig inní bardagann, "ég kann að sparka, ég get kýlt, ég mun að höndla mig ágætlega tæknilega séð, ég verð bara að sýna að ég hef jafn mikið hjarta og þeir"

Bardaginn byrjaði á því að andstæðingurinn óð í mig. Hann byrjaði að lumbra á mér og ég var bara í því að verja eða henda gagnárásum á hann. Þetta byrjaði svo hratt og skyndilega og ég tók nokkrar sekúndur að átta mig á raunveruleikanum. Ég fattaði fljótlega að höggin hans voru ekki að meiða mig mikið og ég náði að krækja einu sparki í hausinn á honum en alls ekki fast, en það var nóg til þess að honum brá og greip um hjálminn sinn, það kældi aðeins rassgatið á honum niður. Þá var ég farinn að hugsa almennilega í bardaganum "hvað er ég að spá?? auðvitað á ég séns í þetta" Hjartað í honum var samt ekki slokknað og hann hélt hugrakkur áfram og ég aðallega í gagnárásum en í miklu chillaðri fíling og það var þá sem ljósið byrjaði að skína, þegar maður slakar á og greipar óttans losna. Mér tókst að henda inn uppáhaldinu mínu 2svar, fljúgandi hné. Þau virkuðu ágætlega í fyrra skiptið en mistókst í seinna skiptið, það hræddi hann meira en meiddi held ég. Ég horfi framan í hann og hann gnísti tönnum af eigin þreytu og þegar ég landaði lágspörkum í hann. Fyrsta almennilega veikleikamerkið sem voru mistök af hans hálfu ( mistök sem eru rosalega erfið að gera ekki ) og skipti ég næstum algjörlega í lágsparka gírinn með nokkrum kýlingum og háspörkum inná milli. Núna vissi ég alveg hvernig ég ætlaði að klára hann. Hann landaði einu sparki í klofið á mér sem sendi smá kalt vatn upp hrygginn en það eyðilagði ekkert fyrir þar sem þetta var frekar typpaspark en pungspark ( sjá slo-mo í video )

Ég refsaði þessum óþekka strák með lágsparka combo sem sendi hann í tvo 360 hringi, og það var þá sem ég vissi fyrir vissu að ég væri búinn að sigra þennan bardaga. Mér leið hálf illa að vera þessi stóri gaur að berja minni gaurinn en hey, ef það er ekki hann þá er það ég. Svo tók smá double-triple lágspörk á hann a la Muay Thai style til þess að klára hann alveg. Dómarinn tók okkur í sundur því við vorum komnir útí línu. Hann stillti okkur á byrjunarreit og andstæðingurinn kom hlaupandi í mig aftur, hann hafði greinilega ekki fengið nóg. Þar sem bardaganum lauk brátt, gaf ég honum nokkur lágspörk í viðbót og einbeitti ég mér síðan að einhverju flashy einsog háu spörkunum mínum sem mættu vera sterkari, þar til dómarinn flautaði og stoppaði bardaganum. Ég fór til hans eftir bardagann og þakkaði honum fyrir, hann barðist og barðist þar til í lokin og ég gef honum massa respect, ef ég færi á móti jafn háum andstæðingi og ég var hár fyrir hann, myndi ég skíta á mig.

Ég veit ekki hvort fór meira á loft, líkaminn eða egóið, ég sveif um salinn eftir fyrsta bardagann. Ég ætlaði að passa að fljúga ekki einum of hátt fyrir ofan hausinn á sjálfum mér því þá verður fallið harðara. Eina staðfestingin um að ég var virkilega á jörðinni var brunatilfinningin undir iljunum eftir núninginn á þessu parket gólfi þegar maður var að sparka. Ég fór inná klósett og rakst á tvo unga aðdáendur, tveir litlir japanskir strákar sögðust hafa horft á bardagann minn og að ég væri svalur. Ég sagði þeim að endilega fylgjast með næsta bardaga mínum líka og fór að dreyma um þegar maður kemst í K-1 keppnirnar í Japan bætast við ungar japanskar gellur í þennan aðdáendahóp. Ég held að almenningssalerni séu bestu staðirnir til þess að hanga á eftir bardaga, sama gerðist í Thailandi þegar ég var að þvo af mér bardagasvitan, einhver ástrali eða nýsjálendingur kom inn og fór að ausa respect yfir mig. Hann var líka soldið fullur.

Fjörið fór aftur í gang þegar seinni bardaginn herjaði á. Einhver umsjónamaður klikkaði ekki á að tjékka á pungvörn í þetta skiptið og sendi mig ekki útá gólf fyrr en það var búið að redda eitt stykki hlíf í láni ( oj ) sem ég setti utan um buxurnar auðvitað. Stíllinn minn einkennist mikið af því að verjast og halda fjarlægð vegna hversu hár ég er. Ég réðist ekki mikið framm sem ég trúi að var minn feill í seinni bardaganum. Andstæðingurinn var betri í að loka fjarlægðinni en ég að opna hana þannig bardaginn var soldið mikið ég að bakka og hann að ráðast fram. Ólíkt fyrri andstæðingnum glotti þessi allan bardagann og hafði sannarlega sterkt hjarta, ég náði ekki að flatline-a hann almennilega þótt ég sparkaði fastar en hann og sendi hann í gólfið á síðustu sekúndunni ( in your face! ) en ég tapaði samt Sá fór í úrslit og keppti við þann sem vann, og sá sparkar fast. Hann er með bláa beltið og æfir í sama dojo og ég og skilur eftir sig risamar á lærunum á mér eftir "light sparring" :/

Einsog sjá má hika ég og held aftur af mér einstaka sinnum, og það var eitthvað sem ég er búinn að segja mér milljón sinnum að gera ekki ef skotmarkið er opið og tilbúið að vera lamið. En í þessi skipti var það bara af því þeir snéru baki í mann og má maður ekki lemja í þá aftanfrá. Maður má heldur ekki snúa baki í andstæðing viljandi til þess að komast hjá höggi. Ég hefði viljað hafa unnið seinni bardagann, þegar ég horfi á video-ið eftir á fullvissast ég meir og meir um að ef ég hefði ekki bakkað þá hefði ég tekið þetta. Það pirrar mig soldið, ég hefði annaðhvort viljað komast í úrslit og ná fyrsta sæti eða verið laminn í klessu og hlotið annað sæti. En ég er sáttur við að hljóta minnsta kosti eitthvað sæti og skírteini sem ekki allir fengu, sem ég get flaggað sem sönnun fyrir þáttöku. Eftir þennan dag kynntist ég enn betur veikleika mínum og styrkleika og veit nákvæmlega hvað ég ætla leggja áherslu á.

Eftir seinni bardagann minn kom einn dómari til mín sem hafði horft á og talaði hann mjög góða ensku. Hann sagði mér að háu spörkin mín og hnéspörkin væru skæð og ég ætti að mastera þau vel. Ég get sparkað hátt af því ég er hár, en þarf að bæta styrkin í þeim. Ég er búinn að æfa hnéspörkin mín vel en þarf að æfa mig í að nota þau oftar. Svo er það árásargirnin ( kýlingar innifaldar ) sem ég þarf að leggja mikla áherslu finnst mér, svona backup tól ef ég næ ekki að halda fjarlægð eða ef ég skildi mæta hávöxnum andstæðingi sjálfur:/

Ég sótti draslið mitt og gerðist reiðubúinn til þess að fara. Hatsuse spurði hvort ég vildi fylgjast með verðlauna afhendingunni eða leggja í hann. Ég var á leiðinni í bjórgarðinn fljótlega eftir keppnina og við ákváðum að drífa okkur af stað. Ég var búinn að skipta um föt og á leiðinni út þegar einhver gaur kom og stoppaði okkur. Hann tilkynnti okkur að ég hefði hlotið 3ja sæti og ætti að skjótast á minn stað. Ég skipti yfir í sveitta karate gallan í skyndi fór þangað sem ég átti að fara. Ég hafði ekki hugmynd, ég hélt að ég hefði verið í 4ja sæti eða eitthvað svoleiðis. Hatsuse sensei varð frekar vandræðaleg því hún hefði átt að fatta þetta hehe, hún var greinilega með hausinn jafn mikið í skýjunum og ég er vanalega. En allavega, ég var eins sáttur og ég gat verið með bardagana og fékk meira segja bikar með myndarlegu tölunni "3". Eini gallinn við bikarinn er að það er ekki hægt að opna hann, ég var búinn að lofa að mæta með bikar í bjórgarðinn ef ég skyldi vinna mér einn inn og drekka úr honum einsog sönnum víking sæmir.

Seinni andstæðingurinn minn sem lenti í öðru sæti kom til mín eftir  verðlauna afhendinguna, þakkaði fyrir sig og sagðist verkja mikið og nuddaði lærin á sér. Mig verkjaði hvergi í líkamanum, nema smá í hægri ristinni og í tánum á vinstri eftir eigin spörk. Mér leið einsog skriðdreka eftir keppninga með risaglott sem stafaði af hækkandi egó-isma. Ég elska þegar ég geri eitthvað sem pumpar upp egóið því ég er yfirleitt hógvær gaur, en um leið og ég mætti á fyrstu æfinguna eftir keppnina skrúfaði ég allt óþarfa egó niður, því ég veit að það eru sterkir bardagamenn sem leynast í framtíð minni sem eiga eftir að bitchslappa mig niður ef ég lít of stórt á mig þótt stór ég sé.

En nóg af ofbeldi í bili.
Ást og Friður,
Óli.

Þá er það komið á hreint. Ég hlaut 3ja sæti í byrjendaflokki Kagawa Kyokushin Karate mótsins, ég hefði viljað lenda í fyrsta sæti en hey, það tekst ekki allt í fyrstu tilraun. Ég er mjög ánægður með mótið og sáttur við bardagana mína (fyrir utan staðreyndina að ég tapaði) en annars var þetta geðveikt stuð og skemmtileg reynsla. Fyrsta sinn þegar ég barðist full contact í Thailandi var ég rosalega stressaður og smeykur, og hélt aftur af mér einum of mikið. Í þetta sinn fékk ljós mitt að skína betur, og planið er að skrúfa upp strauminn miklu meira fyrir næsta mót þannig andstæðingurinn blindast af ofbirtu. Okei þetta eru soldið stór orð, en þið vitið hvað ég meina, ég ætla reyna gera gott betur næst.

Það sem stressaði mig smá er að ég hafði ekkert sofið nóttina áður. Einhver spenna djúpt inní mér hélt líkamanum vakandi, ég gerði margar tilgangslausar tilraunir að leggjast uppí rúm en allt kom fyrir ekki. Ég þoli ekki þessa tilfinningu, þegar maður reynir að remba sig í svefn.

Ég lá hljóðlaus en vakandi í græna bílnum hennar Hatsuse sensei hlustandi á rólega tónlist til þess að ná mestri hvíld í vakandi ástandi og tjúnaði inná æstari tónlist þegar komið var á staðinn til þess að koma mér í skapið. Hatsuse fann einstakling til þess að halda á púða fyrir mig og sá lét mig skuggaboxa og sparka einsog madman í smástund. Eftir þessa upphitun lagðist í gólfið með stuttermabol undir hausinn og reyndi að sofna. Ég náði næstum uppá "veit ekki lengur af mér" stigið en allt kom fyrir ekki. Bardaginn nálgaðist óðum.

Ég sturtaði í mig NO-Xplode til þess að komast í gír og dembdi mér í bardaga. Tvær tökuvélar voru í gangi á mínum vegum og væntingar kennarana í hámarki. Risa útlendingur með ljósa lokka dregur meiri athygli en meðal japaninn á móti sem þessu og ég veit að það voru margir sem fylgdust spenntir með, hvort útlendingurinn yrði laminn í klessu í þessu japanska sporti á þeirra heimavelli eða hvort hann myndi pakka helmingi minni andstæðingnum saman í nammibréf. En einsog ég var búinn að kjafta frá endinum í byrjun þessara bloggfærslu, þá hlaut ég 3ja sæti. Nánari bardagaskýrsla og video fylgir næstu bloggfærslu.

Eftir keppninga rúllaði ég uppí bjórgarðinn á 6.hæð á Clement Plaza fyrir ofan Tokushima stöð, í all you can drink partý. Yfirleitt er tímaramminn 2 klukkutímar á mann en fólkið sem beið eftir mér hafði keypt miðann minn og setið í einn og hálfan tíma við drykkju og hlaðborð. Ég sótti helling af sake flöskum og skellti á borðið og byrjaði að teyga ásamt slatta af bjórkrúsum. Tashi og David voru með í hópnum og tókum við heimska útlendinginn á starfsfólkið til þess að draga þetta á langinn. Okkur tókst að tefja dæmið um 30 - 40 mínútur en eftir 3 aðvaranir fór starfsfólkið í japanina í hópnum til þess að reka okkur út. Ég og Tashi temjum okkur 3rd strike regluna við svona tilefni, síðan látum við okkur hverfa.

David Sagði frá 3ja sætinu sem hann hlaut einu sinni í Tae Kwon Do. Hann er alltaf að státa sig af því að ég og hann getum talað saman um bardagalistir en ekki Tashi, en þegar hann opnar munninn kemur ekkert útur honum nema það sé Tae Kwon Do. Það er það eina sem hann æfði og spáði í á sínum tíma og allt gott og blessað en þegar ég nefnist á aðra bardagalist eftir kortér fyrirlestur af Tae Kwon Do úr hans persónulega lífi þá beinir hann samræðunni strax til baka eða inní samhengi varðandi Tae Kwon Do. Ég held honum finnist óþægilegt að tala um hluti sem hann veit ekkert um.

Allavega, Okkur tókst að kynnast fullt af fólki af næsta borði, undarlegur hópur sem samanstóð af einu japönsku gamalmenni, 2 gaurum frá Bali, einn gaur frá Laos, annar frá Cambodiu og einu pari, Hann frá frakklandi og hún frá Kína. Þetta voru einhverjir nemendur eða eitthvað svoleiðis. Við drógum einn og einn yfir á okkar borð, hentum þeim í "hotspot" sætið og byrjuðum að yfirheyra viðkomandi ásamt að skála og skjóta sake. Við urðum öll dúndur vinir án landamæra á örskotstundu og allur hópurinn fyrir utan parið samþykkti að fara í karaoke með okkur eftir bjórgarðinn.

Er ég drekk verð ég sjaldan fullur í orðsins fyllstri íslenskri skilgreiningar merkingu, en þetta kvöld var rosalegt. Ég hef aldrei farið í eins brjálæða karaoke ferð á ævinni, og það sem blandaðist oní áfengið var þessi ólæknandi náttúrulega víma eftir að hafa barist um daginn, sem brennimerkti glott á kjaftinn á mér út alla nóttina. Bali gaurarnir voru að missa sig á látunum og einbeitingin lá alls ekki hjá sönginum. Eftir 2-3 lög uppgvötvaði ég að ég væri alltof fullur til þess að syngja og fór frekar á stúfana. Framm á gangi réðst Tashi á David og ég á þá báða í einu sem endaði með rúlluföllum og gólfliggingjum. Ég var hættur að finna fyrir sársauka í löppunum eftir bardagana og farinn að furða mig afhverju starfsfólkið væri ekki löngu búið að hringja á lögregluna, ég held það hafi verið skíthrætt undir öllu þessu vandræðalega brosi sínu.

Ég á mér þann leiða ávana að ramba inní öll starfsmanna herbergi í þessu ástandi og fór að reyna að bítta við eina starfstúlkuna á m&m og drykkjarpöntun sem hún var að fara með. Ég rændi síðan life-size standandi pappa plakati af einhverri gellu úr andyrinu og mætti stoltur inní karaoke boxið okkar með "look who I brought to the party!" á vörunum. 3.mínútum síðar mætti David og hans miðaldrakreppa með annað samskonar plakat úr hinum enda gangsins, útaf hverju ég veit ekki, örugglega til þess að vera jafnfyndinn og ég Við sungum og dönsuðum við plakötin og drukkum áfengi sem við smygluðum inná staðinn, pöntuðum meiri bjór og heitt kakó sem ég blandaði m&m útí og fórum svo bara framm í drykkjavélarnar sjálfir undir littlar undirtektir starfsfólksins. Ég bara ræð ekki við mig þegar ég sé þennan freistandi græna melónu sóda drykk. Tashi á sér einn fyllerís ávana líka og einkennist hann af því að draga ókunnugt fólk inní dæmið, sérstaklega starfsfólk. Ungur starfsmaður sem kom með drykki handa okkur slapp ekki fyrr en eftir að Tashi tók hann uppá axlir og fleygði honum í fangið á David sem æsti Bali gauranna upp og við allir hoppuðum í eina hrúgu á þá. Starfsmaðurinn gleymdi starfsmannatölvunni sinni sem ég fiktaði aðeins í án árangurs áður en ég skilaði henni framm í afgreðslu.

Sú sem var að halda þetta partý, og skipulagði upprunalega kvöldið var leigusalinn minn og stjórinn hans Tashi og Davids. Ég veit að hún veit að við erum soldið ruglaðir en ég þori ekki að ímynda mér lengur hvað hún heldur núna. Eftir að hafa rúllað ( bókstaflega rúllað ) útaf karaoke staðnum kvöddu suðaustur-asíu vinir okkar okkur og japanarnir í hópnum okkar brunuðu beinustu leið uppí taxa og heim. Þá voru það bara ég, Tashi og David eftir, og stukkum við á hjólin okkar og hjóluðum niðrí bæ af því við gátum ekki hætt að djamma. Við felltum hvert hjól á fætur öðru á leiðinni, svo mikið að ég held að David hjólaði utaní þau viljandi. Það var sunnudagskvöld og ekki mikið að gera en við skemmtum okkur vel. Enn einum fjörugum twenty four degi í lífi mínu lauk með löngum svefni framm á kvöld næsta dag.

Ást og Friður,
Óli hinn Þriðji.

Kominn tími til að blogga. Áður en fingur mínir krumlast og bloggviljinn kraminn þá ætla ég að leggja niður eina færslu áður en ég stefni í bardaga. Ekki á morgun heldur hinn er D-Day, fyrsta Kyokushin mótið sem ég mun taka þátt í á ævinni og (leiðréttið mig ef ég fer með rangt mál) fyrsta sinn sem íslendingur keppir. Ísland hefur alið af sér marga efnilega karate menn en ég efast um að nokkur hafi keppt í Kyokushin, þannig ég mun reyna að verða landi mínu til sóma.

Undanfarin vika hefur snúist um að liggja heima í dvd eða hjóla um á daginn og hlusta á tónlist, af því mér leiðist. Engar stelpur mega koma í heimsókn, engin drykkja ásamt félögunum leyfð, ekkert snakk og sætindi (sem er eina reglan sem ég hef brotið, útaf dvd líferninu) og svo framvegis. Líkaminn þarf að losa sig við alla marbletti og aumleika þannig ég hef ekki verið að æfa mikið þessa vikuna þótt ég ætlaði að gera það, en hægri löppin (sterkari sparkfóturinn minn) fór í drasl fyrir nokkrum dögum sem hefur haldið mér rólegum. Ég vona það séu örlögin að halda mér stilltum þangað til bardagarnir herja á.

Í tilefni komandi móts hefur dvd þemað mitt verið bardagalistamyndir, einsog t.d. myndin DOA, eða dead or alive. Það eina sem ég get sagt um þá mynd er að ef ég tapa mótinu, þá er það þessari mynd að kenna. Þið vitið hvað ég meina þegar þið sjáið hana. Ég kíkti líka á bíó í gær, Rush Hour 3. Það var skemmtileg mynd, alltaf gaman að sjá straumana milli Jackie Chan og Chris Tucker, en mér fannst myndin ekki skila eins mikið eftir sig of fyrri tvær myndirnar. Mér fannst allt vera "ódýrara" í þessari mynd. Þess má samt geta að Sanada Hiroyuki, sem lék sverðfima samuræjan í Last Samurai lék vonda kallinn í Rush Hour 3.

Annars er ég bara í chillinu að hlusta á kröftuga rapptónlist til þess að pempa mig upp 8 mile style eða rólega asíska tónlist til þess að komast á fljótandi stig hugleiðslu og sé sjálfan mig fyrir mér svífa í gegnum loftið og landa höggi á andstæðinginn sem fellur aftur á bak í gegnum regndropa sem falla í slow motion milli bambustrjánna. Eftir það vakna ég til raunveruleikans og skelli á síðasta heimsmeistara mótinu í Kyokushin á dvd til þess að horfa á og reyna installa strategíu þeirra bestu inní hausinn á mér einsog the Matrix.

Þetta verður beltaskipt mót, þannig mín deild er hvít, orange og blá belti. Kennararnir mínir vænta mikils þar sem ég er hávaxinn óhugnalegur útlendingur með fyrri bardagalista reynslu á móti byrjendabeltum, en ég ætla ekki að fyllast of mikils sjálfsálits, sumir með byrjendabelti eru mjög sterkir bardagamenn og þess vegna með enn sterkari bardagalista fortíð en ég. Til dæmis er einn nýbyrjaður hjá okkur sem lumar á svarta beltinu og 15.árum af æfingum frá öðru Kyokushin sambandi, en þarf byrja aftur með hvíta hjá okkur af því hann skipti. Það er scary shit. Ég ætla hafa auga með þessum byrjendabeltum á mótinu, hvernig þeir bera sig að og svo framvegis. Ef þeir sýnast óöruggir, ætla ég að kroppa skítinn úr tönnunum með þeim einsog tannstöngul, ef þeir líta út einsog svartbeltingar í sauðargæru ætla ég að taka til fótana einsog andskotinn sjálfur sé á hælum mér.

Annars held ég að þetta eigi eftir að vera eintómt fjör og algjör adrenalín sprengja. Passa bara að hafa nóg af kuldasprey milli bardaga til þess að halda sársukanum niðri og handklæði til þess að læsa jöxlunum í seinna um kvöldið.

Þangað til næst, verið hress, ekkert stress,
nú tekur við harkan sex, ég segi bless.
Óli.

Ég var að enda við að mæta á tuttugustu karate æfinguna mína. Í tilefni þess ætla ég að blogga um karate mót sem ég fór að horfa á um daginn. Hatsuse sensei ók með mig til Matsuyama borg í Ehime hérað til þess að verða vitni af keppninni. Ég lagðist uppí rúm eftir brjálaða partýnótt og fór á fætur áður en ég sofnaði til þess að þiggja þetta far. Budokan-ið, eða bardagalista byggingin sem keppnin var haldin var ein af illest bardagalista æfingarstöðum sem ég hef komið á. Einhver japanskur ólympíumeistari í judo sem er frá þessu héraði smellti fingrum og borgin pungaði út fyrir þessari höll. Ég vildi ég hefði sömu fingur og hann.

Nokkrir nemendur frá okkar dojo voru að keppa, þetta vöru aðallega ungir krakkar, grunnskóla uppí háskólanemendur. Beltalitirnir voru fjölskrúðugir, alls ekki svartbeltingamót þannig og tæknin enþá soldið óslípuð en engu að síður mikil skemmtun og mjög áhugavert að fylgjast með. Ég stefni sjálfur á að keppa í byrjun næsta mánaðar og að horfa á eitt stykki mót fannst mér nauðsynlegt til þess að skynja andrúmsloftið og kanna hvernig hlutirnir ganga fyrir sig. Nú er bara að bretta upp ermar og undirbúa sig fyrir fyrsta ultimate Kyokushin áskorunina. Ég vona að sá tindur sé fyrsti af mörgum sem ég klíf á Kyokushin landslaginu.

Eitt sem Ehime hérað státar sér af er Dogo Onsen, mjög frægt almenningsbaðhús. Það sem gerir staðinn merkilegan er að Shotoku prins (574-622) baðaði sig þarna áður fyrr og líka frægur rithöfundur, Natsume Souseki (1867-1916) sem prýddi gamla 1000.yena seðilinn sem var skipt út fyrir örfáum árum. Það sem gerir þetta baðhús líka merkilegt er að strúkturinn á því var notaður sem fyrirmynd af baðhúsinu í hinni vinsælu "Zen to Chihiro no Kamikakushi", eða "Spirited Away" anime teiknimyndinni. Þennan dag fjárfesti ég einnig í farsímaskrauti til þess að skipa mér sess meðal japanskra gelgja, og var skrautmunurinn beint úr annarri frægri anime teiknimynd, "Tenku no Shiro Rapyuta" eða "Laputa: Castle in the Sky". Nú ber ég með mér refa íkornan og vélrisan hvert sem ég fer ásamt glóandi steinunum sem leiðir mann aftur til Laputa. Sá hlutur hentar gaur sem mér vel þar sem ég stefni oft á ýmsar skýjaborgir.

Kominn tími til þess að blogga. Maður er bara búinn að vera svo geðveikt upptekinn uppá síðkastið að ég þarf bráðum að fá Helga til Japans og hlaupa í nokkur skörð fyrir mig. Þar að segja ef hann getur hlaupið í þvotti einsog hlaupabóla. Ég er kominn með smá svefngalsa.

Allavega, hvað er nýtt og fréttnæmt síðan síðast?? Rigningartímabilið loksins drullaði sér í burtu. Fyrstu vikurnar voru blautari en blautasta blautbolakeppni nema bara engir keppendur, sem gerðu þessa rigningadaga ekki spennandi. Tashi fékk mig til þess að kenna einn tíma í viðbót því fluginu hans seinkaði frá ameríku og ég mætti gegnumsósa í tímann. Nemendurnir hlóu þegar ég fór úr strigaskónum og hellti úr þeim slatta af regni. Þeir voru einsog stígvél dulbúin sem strigaskór. Ég rúlla alltaf um í blauta veðrinu á sandölum en það er bannað að vera sumarfríklæddur þegar maður er að kenna. Það tók eina og hálfa viku að þurrka skónna, gat aldrei sett þá út, rigndi bara aftur oní þá.

Ég fór í mína fyrstu karate æfingar búðir fyrir svolitlu. Fellibylur nálgaðist akkúrat awaji eyju sem við stefndum á en það kom ekki til greina að aflýsa. Æfingar skulu verða æfðar. Meira segja löggan er næstum lokuð í svona veðri. Ég veit ekki hvað ég var að pæla, en ég vaknaði þunnur eftir klukkutímasvefn eldsnemma um morguninn. Ég hafði skroppið í heimsókn til Davids kvöldið áður og þær heimsóknir enda alltaf á að klára bjórinn hans og hlusta langt frammeftir á sögur þegar hann bjó í Tokushima "áður en ég fæddist", svona fyrir 10-12.árum. Ég er eiginlega hættur að kíkja í heimsókn til hans, æfingar mínar eru ofar á forgangslistanum en miðaldrakreppan hans. Ég hrúaði utan á mig fullt af farangri, meira en helmingi meira en ég þurfti á að halda en bara til vonar og vara til þess að hafa eitthvað þurtt til þess að fara í. Eftir hálftíma göngu (hjólið ekki að gera sig með skítnóg af farangri og regnhlíf) fann ég engar rútur. Eftir nokkra hringi um bæinn og nokkur stopp undir skjóli fletti ég uppí ljósmyndaminni mínu yfir dagskránna og damn, það rann upp fyrir mér að ég var degi fyrr á ferðinni. Ég notaði hvert einasta blótsyrði sem ég kann nokkru sinnum inní mér þar til ég leit á björtu hliðirnar... Ég fékk að fara heim að sofa og hvíla mig fyrir æfingabúðirnar. Næsta dag stytti líka upp og fallegt veður yljaði okkur í gegnum strandaæfingar. Seinni daginn varð ég samt aftur þunnur, þar sem Shihan (aðalkennarinn) og fleiri hardcore karate iðkendur reiddu framm bjórinn. Drykkja er sterkt samfélagstól milli japana, sérstaklega á vinnustöðum eða félögum einsog karate klúbbum sem dæmi. Það er nánast skylda að drekka með yfirmanninum, og í þetta skipti deildi ég herbergi með Shihan ásamt öðrum, þannig við sluppum ekki. Ég var samt afsakaður og mátti sofna á undan öllum öðrum, en aðeins gegn einu skilyrði, að drekka almennilega næst með Shihan.

Helgina eftir karate æfingabúðirnar var haldin karate sýning í shinmachi arcade-inu í Tokushima. Ég tók nú ekki mikin þátt, en fékk að hita upp með hópnum. Undirstöðuatriði, kata (fyrirframm ákveðið sett af hreyfingum), sparring (slagsmál, ganni að sjálfögðu þótt það leit ekki út fyrir það ) og skemmtilegur hlutur sem kallast tameshiwari (brjóta allan andskotan) voru allt partur af sýningunni. Án þess að fara nánar útí það bendi ég fólki á video-ið sem fylgir blogginu. Eftir að Shihan var búinn að brjóta hluti, settist hann niður til þess að spara ofurkraftana og pantaði bjór handa sér og mér og flestöllum sem höfðu aldur til þess að drekka. Þessi hátíð sem karate sýningin var partur af var einhverskonar promo atburður fyrir suntory bjór. Ég ætlaði bara að þiggja einn en ég sat í gegnum tvo í viðbót áður en ég beilaði. Ég var búinn að mæla mér mót við Tashi og David og vildi ekki slóra. Ég var afsakaður af Shihan gegn því að drekka almennilega næst! Það loforð stóð ég við kvöldið eftir á þar sem smá partý var haldið fyrir nýbakaðan svartbelting. Hörðustu karate iðkendurnir, hæstgráðuðustu og ég enduðu með því að rotast á tatami mottunum í dojoinu ásamt Shihan til kl.7 um morguninn. Það mætti segja að ég sé kominn í þotuliðið fyrir eitt að vera útlendingurinn í klúbbnum og annað að vera "heaby drinka" samkvæmt þeim, og þriðja, að vera hættuleg kyokushin bardagamaskína sem ég er enn að vinna í. Það gengur ágætlega, Shihan fékk loks að drekka almennilega ásamt íslendingnum og beltaprófið og karatemótið sem ég tek þátt í eftir mánuð reynist góðar afsakanir að drekka ekki. Ég er farinn að finna fyrir lykt af lífinu aftur þegar ég anda að mér og ki orkan streymir um tilveruna

Eftir mótið og beltaprófið þori ég að veðja og þau vilja hrinda mér í það. Því betur sem mér gengur því dýpra á ég að detta í það. Við sjáum til með það. Ég ætla ekki að valda foreldrum mínum alltof miklum áhyggjum. Tilgangur þessara æfingaferðar hefur gengið framar vonum og ef það er eitthvað sem hefur haldið mér aftur, er hversu lengi ég sef á daginn. Ég var líka svona hérna sumarið 2004, og japanirnir eiga meira segja nafn yfir þetta, natsu bade. Það er sumar hitinn sem gerir fólk þungt og syfjað. En æfingarnar eru á kvöldin þannig ég er alltaf vaknaður tímanlega fyrir þær, það er bara að dagurinn er oft búinn og ég get ekkert nýtt hann. Veðurguðirnir fara að slaka á hitanum eftir mánuð þannig ég get farið að gera fleiri hluti en bara æft karate og hjólað um með tónlist í eyranu seint á kvöldin.

Þangað til næst, skemmtið ykkur og njótið sumarsins.
Ást & friður,
Óli.

 Damn hvað ég elska þennan síma, ég held að ég sé ástfanginn. Það skapar soldið vandamál varðandi mig, því ég er nánast giftur sjálfum mér. Ég er svo skuldbundinn sjálfum mér að ég hlít að vera giftur mér. Ég vona það skapi ekkert vesen milli mín og mín. Hann er bara svo hvítur, hvítari en rassinn á mér, hvítur einsog iPod. Svo er hægt að opna hann í tvennt, ekta japanskur sími, ólíkt öllum fyrri símum mínum sem voru alls ekki svo liðugir. Það heyrist skemmtilegt click þegar maður opnar hann og smellur þegar maður lokar honum. Ég er alltaf að líta á klukkuna þó ég viti hvað tímanum líður. Hann er ómótstæðilegur. Samt tel ég mig ekki vera efniskenndan gaur, að hugarfari meina ég. Auðvitað er ég efniskenndur líkamlega, annars væri ég ekki til. Þá væri ég bara draugur eða útvarpsbylgjur svífandi um í loftinu.

Ég er búinn að plokka fyrstu fersentímetrana af dauðu skinni undan tánum sem tatami motturnar brenndu vel. Fyrsta kynslóð af dauðu skinni í hverri æfingarferð staðfestir að ég er byrjaður í leiknum fyrir alvöru. Eldsnemma á laugardaginn er ég á leiðinni í sumaræfingabúðir og kem heim seinnipartinn á sunnudaginn. Ég tek rútu Awaji eyju sem er á milli Shikoku (eyjan Þar sem ég bý ) og Honshu (megineyjunnar). Fullkomið umhverfi fyrir austurlenska bardagaþjálfun. Dagskráin samanstendur af morgunæfingum í takt við rísandi sól á ströndinni og drykkju í takt við sígandi sól þangað til Shihan (aðalkennarinn) ákveður að fara að sofa.

Þessa stundina er ég að flytja inní mína eigin íbúð. Það mun vera í fyrsta sinn sem ég bý einn, engin fjölskylda, fósturfjölskylda, herbergisfélagar eða ég einn heima á meðan aðrir eru í burtu. Semsagt ég má gera það sem ég vill. Það hljómar samt ekki eins spennandi og þegar maður var lítill og þekkti ekki takmörk heimsins. Nú er maður orðinn svo stór að maður er kominn í hitt liðið, sem segir alltaf "Þetta má ekki". Kannski hefði ég átt að flytja að heiman þegar ég var 6.ára. Kannski ekki. Ég var ekki í neinni vinnu þá. Ég er heldur ekki í neinni vinnu núna. Þannig ég má kannski gera það sem ég vill??   Fyrir utan að ræna banka, ég mun örugglega deila klefa með öðrum, týpísk mín heppni.

Fluginu hans Tashi var aflýst þannig hann kom degi seinna. Ég hljóp í skarðið fyrir hann og kenndi tvo auka tíma í ensku. Dagskráin framundan hjá mér er að pimpa upp íbúðina til þess að gera hana skemmtilegri og halda svo innflutningspartý að íslenskum sið, drykkja í karate æfingabúðum, auka karate partý til þess að fagna svartabeltis árangri hjá einum nemanda, afmæli hjá bareiganda og hugsanlega 1-2 drykkjutúrar með enskunemendahóp. Japaninn þekkir fátt skemmtilegra en alkahól og þarf ég að hafa mig allan til til þess að hinn heilagi tilgangur ferðarinnar afvegaleiðist ekki. Drykkja er mikið samfélagstól og nánast dauðasynd að drekka ekki ásamt stjóranum og vinnufélögum í lok dags eftir 14 tíma vinnu á skrifstofunni. Á meðan konan situr heima og sér um börnin. Hljómar spennandi fyrir utan að ég hef aldrei haft áhuga á skrifstofu störfum.

Fyrir utan harðsperrur og aumleika sem fylgja daglegum æfingum, þá verð ég að segja að mér finnst mér líða mjög vel. Japanskur matur er hollur og rakinn kreistir út svitann og úrganginn án þess að ég þurfi að hreyfa mig. Ég er hreinn einsog ónotuð bleyja, mér finnst ég anda að mér lífinu. Chi orkan streymir og ég er að verða einn með öllu, alveg einsog bæjarins bestu. Og þegar ég mun keppa mína fyrstu Kyokushin bardaga í september, ætla ég í alvöru að verða bæjarins besti.

Ps. Til þín Frikka minn, þú ert enginn draugur fortíðar, allavega ekki neinn slæmur draugur. Þú ert frekar einsog góður draugur, einsog engill. Engill sem reykir pípu einsog sjómaður og prófar nýjan drykk úr ríkinu hverja helgi. Ég skila kveðju:-)

Damn hvað ég er feginn að vera kominn með síma. Ég hef ekkert þurft að nota hann mikið en tilhugsunin ein og sér er dásamleg. Ég var hérna í 3 mánuði á síðasta ári algerlega símalaus og það var ekki gaman. Ég var alltaf að nota tíkalla síma og enginn gat hringt til baka, þannig ég hafði ekki hugmynd hvort fólk vildi í alvöru tala við mig. Það var slæmt sérstaklega þegar ég var að hringja í númer sem ég fékk á skemmtistöðum kvöldin áður, ég held ég hafi tapað fullt af sénsum útaf því. Ég ætlaði að bæta uppfyrir það síðustu helgi en gallinn við að vera fastagestur í litlum smábæ einsog Tokushima er að fullt af fyrrverandi eru sveimandi um einsog draugar fortíðar. Kannski er málið að fá sér nokkur stykki nálgunarbönn fyrst Japanir hertu þau lög svo skemmtilega árið 2000. Svo ætla ég að fá mér meishi (nafnspjald) sem eru mjög algeng í Japan með nafni og símanúmer til þess að dreifa. Tashi kallaði þá hugmynd "Professional Player", sem mér finnst gott viðurnefni á nafnspjaldið mitt. Síðan ætla ég að hætta að skrifa um þetta áður en foreldrar mínir halda að ég sé alveg orðinn brjálæður.

Ég veit ekki hvort ég elska meira, japanska fegurð eða japanskan mat. Ég held það fari eftir því hvort ég sé svangur eða saddur. Ég er farinn að skola kerfið með hrísgrjónum og te eftir marga mánuði af pizzu og gosi á Pizza hut. Ég vildi óska að það væru almennilegir japanskir veitingastaðir á Íslandi. Ég myndi pottþétt sækja um vinnu þar. Ég vildi líka óska þess að óskir rættust einsog vinur minn Bjarni sagði. Reyndar hafa óskir mínar ræst hingað til fyrir utan frið á jörð, allavega náði ég alla leið hingað þannig ég er mjög sáttur í bili.

Það hefur verið andskotanum dýrari að byrja í þessu Karate. Allskonar start-gjöld, skráningargjöld, meðlimisgjöld, búningar, græjur og svo koll af kolli. En þetta kom ég til þess að gera og fyrir þetta fórnaði ég frítíma með vinum og fjölskyldu og æfingum á Íslandi til þess að vinna fyrir og safna pening. Ég hafði fengið allar upplýsingar á síðasta ári og búinn að útpæla alltsaman. Ég stefndi á Thailand með félögum mínum sem beiluðu (og misstu af 10.ára Full Moon Party Anniversary í lok júní sem var örugglega mest illest party ever) og fór til Japans í staðinn. Ég veit hvað ég vill en tímaröðin getur alltaf breyst einsog í þessu tilfelli. Í staðinn verð ég vitni af Awa Odori hátíðinni í sumar og svo Songkran í Thailandi næsta vor.

En það besta við Karate klúbbinn, og það er ekki algengt jafnvel í Japan, að ég hef aðgang að honum 24/7, bæði salnum með æfingarmottum, púðum og sandpoka til þess að dúndra á og lítinn en kósý lyftingarsal á efri hæðinni. Svo get ég mætt í alla tíma á stundatöflu sem eru frá einum tíma uppí þrjá á hverjum degi, 6 daga vikunnar. Svo mun meðlimisskírteinið sem ég fæ bráðum, gera mér kleift að ramba inná hvaða Kyokushin Karate klúbb sem er útum allt Japan. Fyrir þá sem eiga allan sinn frítíma í heimi einsog ég mun gera á næstunni, gæti maður ekki hugsað sér betri díl.

Ég er að verða hálfnaður með enskukennsluna hans Tashi og gengur allt einsog í sögu. Tíminn gengur mestmegins útá að tala um mig. Hver ég er og hvaðan ég kem, og inná milli spyr ég til baka svo japanarnir þurfa að taka á honum stóra sínum og segja frá sjálfum sér. Þessi vinna er ekki eins erfið og ég hélt, ég hef átt svona samræður 1000.sinnum áður en er að fá loks borgað fyrir það. Börnin eru voða feimin en allir fullorðinshóparnir eru að fíla mig í botn. Ég er meira segja búinn að sýna þeim myndbrotin af mér úr Clint Eastwood myndinni um bardagann á Iwo Jima. Ég er hissa hvað enginn var búinn að sjá þessar myndir þrátt fyrir vinsældir þeirra í Japan, en ein konan, sem mætti til mín í annað sinn 2 dögum seinna var búin að kíkja á báðar myndirnar í millitíðinni. Sú var sjálf statisti í Bizan, kvikmynd sem var tekin upp í Tokushima á sama tíma ég var hérna síðast og skartar engri annari en Nanako Matsushima (original Ringu & Ringu 2 myndirnar). Bizan er elskulega fjallið í miðri borginni sem geymir margar góðar minningar mínar.

Látum þetta nægja í bili og skemmtið ykkur!
Ást og Friður,
Óli.